Το μικρό πόνι στο θέατρο 104

- Μία παράσταση για το bullying εμπνευσμένη από αληθινά περιστατικά -

“Ζητώ συγγνώμη που δεν απαντώ 

αλλά λάθος δικό μου δεν είναι

που δεν αντιστοιχώ 

σ’ αυτόν που σε μένα αγαπάτε.”

-Φερνάντο Πεσσόα-

 

Ο Π. Μπεθέρα εμπνευσμένος από αληθινά περιστατικά ενδοσχολικής βίας, μας δίνει ένα έργο που από μέσα του ξεπηδάει το πρόσωπο μιας βαθιάς συντηρητικής κοινωνίας. Η ιδέα της σχολικής σάκας με τις αθώες φιγούρες της παιδικής σειράς « Το Mικρό μου Πόνι», γίνεται στην πλάτη του παιδιού ένας εκρηκτικός μηχανισμός που πυροδοτεί φόβο, μίσος, βία και ρατσισμό. Ο δεκάχρονος Λουίσμι επιλέγει να πάει στο σχολείο με μια σάκα που δεν συνάδει με το φύλο και την ηλικία του, οπότε και γίνεται στόχος, γιατί είναι διαφορετικός - και στην κοινωνία του σχολείου το διαφορετικό λειτουργεί με τον ίδιο τρόπο που λειτουργεί και στην κοινωνία των ενηλίκων.

 

 

Φορείς της δράσης είναι οι γονείς του παιδιού καθώς το ίδιο δεν εμφανίζεται ποτέ επί σκηνής. Οι γονείς αποφασίζουν ερήμην του, δεν συνομιλούν ποτέ μαζί του και έτσι μεγαλώνουν το «εγώ» τους, την ίδια στιγμή που συνθλίβουν την παιδική προσωπικότητα. Ο Χάιμε και η Ιρένε δεν είναι γονείς «τέρατα», που δεν φροντίζουν και δεν αγαπούν το παιδί τους, απλώς χειρίζονται το παιδί και το αγαπούν με τον τρόπο που και οι ίδιοι έχουν δεχθεί την αγάπη. Δεν μπορούν να πάρουν μια κοινή απόφαση και να αποδεχτούν την επιθυμία του Λουίσμι γιατί και οι ίδιοι δεν έχουν αποδεχτεί τον εαυτό τους. Αυτή η αλυσιδωτή αντίδραση είναι και ένα από τα βαθύτερα νοήματα του έργου.

 

 

Αυτό που συνδέει τον καθένα μ’ αυτό το έργο - και αποτελεί κοινό τόπο- είναι η παιδική ηλικία, μια ηλικία που είναι υπεύθυνη για την διαμόρφωση της ταυτότητας του ατόμου. Μια ηλικία που, ανάλογα με το πώς την βιώνει ο καθένας, μπορεί να αποτελέσει μια μεγάλη προίκα για την εξέλιξη του ή μια μεγάλη θηλιά που πάντα θα κρέμεται πάνω από το κεφάλι του και θα προσπαθεί να την αποφύγει.

 

 

Η σκηνοθεσία του έργου θυμίζει τα παιδικά παιχνίδια που όλοι έχουμε παίξει. Κι ενώ το παιδικό παιχνίδι έχει την χαρά της ελευθερίας, εδώ γίνεται ένα ασφυκτικό τοπίο όπου η ελεύθερη επιλογή δεν έχει καμία θέση. Από το σχολείο στην οικογένεια και κατ΄ επέκταση στην κοινωνία, όλα πρέπει να υπακούν σε ένα πλαίσιο συμπεριφοράς. Ο περιορισμός διδάσκεται τόσο ισχυρά στην τρυφερή παιδική ηλικία που η μοναδικότητα και η διαφορετικότητα πρέπει να δώσει αγώνα για να μπορέσει να εκφραστεί. Όταν δεν κερδίζει αυτόν τον αγώνα ο κόσμος γεμίζει από παιδιά που νοιώθουν πόνο βαθύ και ανείπωτο αφού χωρίς λόγο ξεσπάει πάνω τους ανελέητη βία, τραυματίζοντας τα για όλη τους τη ζωή. Ο Πάκο Μπεθέρα αφιερώνει το έργο στον Μάικλ Μορόνες και τον Γκρέισον Μπρούς, που υπήρξαν στην πραγματικότητα τραγικά θύματα bullying. Προσωπικά αφιερώνω την παράσταση στον δικό μας Βαγγέλη Γιακουμάκη, επίσης τραγικό θύμα ενδοσχολικής βίας.

Σοφία Καραγιάννη - Σκηνοθέτης