Για την παράσταση "Ο Καραφλομπέκατσος και η Σπυριδούλα" στο θέατρο Σταθμός

- Γράφει η Λένα Σάββα -

Ο Καραφλομπέκατσος και η Σπυριδούλα

Δύο ψυχογραφήματα της Λένας Κιτσοπούλου σε σκηνοθεσία Κωνσταντίνου Μάρκελλου

από τους This Famous Tiny Circus theater group

 

Ο «Καραφλομπέκατσος» και η «Σπυριδούλα» είναι δυο ιστορίες σύγχρονων ανθρώπων που αναπνέουν, τραγουδούν, κραυγάζουν εγκλωβισμένοι μέσα στα όρια του αστικού κενού τους. Προσώπων που ερωτεύονται, ελπίζουν κι απελπίζονται χτυπώντας με φόρα στα προσωπικά, οικογενειακά και κοινωνικά αδιέξοδα που τους προσφέρει η συμβατική ζωή τους, ενώ ταυτόχρονα από-γυμνώνουν την καταπιεσμένη ύπαρξή τους από κάθε ιδέα, μορφή και περιεχόμενο. Αλλάζουν σπίτι, αλλάζουν ρούχα, αλλάζουν δέρμα, αλλάζουν φύλο, αλλάζουν ζωή, φλερτάρουν το θάνατο για να ανακαλύψουν και πάλι άλλο ένα, καινούριο αδιέξοδο. Μα πάντα τραγουδώντας.

 

 

 

Σε πρώτη ανάγνωση οι δύο ιστορίες πραγματεύονται το θέμα της απόρριψης από τον ερωτικό σύντροφο.

Στην πρώτη ιστορία ένας άντρας γύρω στα 50 -όπως αναφέρει- διώχνεται από τη σύντροφό του κι αγοράζει ένα διαμέρισμα απέναντι από την πολυκατοικία της .Στον εκ βαθέων μονόλογό του ξεδιπλώνει την πίκρα και το θυμό του, την απόγνωση και τη λαχτάρα του να ξαναπάρει τη θέση του μέσα στην αγάπη. Ένας συγκλονιστικός Κωνσταντίνος Αβαρικιώτης που με την υποκριτική του δεινότητα πλάθει ένα χαρακτήρα που ξεπερνά τα σύνορα της λογικής τη στιγμή που κρεμιέται απ' το μπαλκόνι του. Ο δικός του τρόπος να ''ουρλιάξει'' ότι θέλει πίσω την αγάπη του. Τα αφαιρετικά σκηνικά μοιάζουν με μεγάλες χοάνες που σιγά-σιγά τον ρουφάνε μέσα τους, ενώ η μουσική σαν ένα φίδι που συρίζει, ύπουλα τον καταλαμβάνει και τον αποδομεί. Το πικρό και σαρκαστικό χιούμορ του τον κάνει ακόμα πιο βαθειά αληθινό.

 

Στη δεύτερη ιστορία ένα γκέι αγόρι θρηνεί το χωρισμό του από τον για 5 χρόνια ερωτικό του σύντροφο και ζηλεύει παθολογικά την αντικατάστασή του από μια γυναίκα. Βαφτίζει τη ζήλεια του Σπυριδούλα. Μια σκεπτομορφή του σκιώδους εαυτού του που τον οδηγεί τελικά στην αυτοκτονία. Εδώ η μουσική θυμίζει θρίλερ και τα ''έξυπνα'' σκηνικά στη διάρκεια του μονόλογου, χάνουν την αφαιρετικότητά τους και μεταμορφώνονται σε κρεββάτι, γυναικεία τουαλέτα και ακαλαίσθητο χριστουγεννιάτικο διάκοσμο. Συγκινητική η ερμηνεία της Ελένης Στεργίου, γεμάτη ευαισθησία, σε καθηλώνει κλέβοντάς σου το δικαίωμα του παρατηρητή. Σε βάζει μέσα στο σπαραγμό της.

 

Ο σκηνοθέτης Κωνσταντίνος Μάρκελλος κάνει μια μεγάλη βουτιά μέσα στα κείμενα και βγαίνοντας καταφέρνει να απεικονίσει με τέλεια σαφήνεια τις λεπτές αποχρώσεις τους. Σκηνοθεσία-κέντημα στην οποία χωρίς να χάνεται το συνολικό νόημα, δίνεται έμφαση στη λεπτομέρεια -σαν ισότιμο κομμάτι του συνόλου.Τι υπέροχα δημιουργικό να κολυμπάς σε μια θάλασσα από λεπτομέρειες κι αλλιεύοντας τες μια-μία να τις φέρνεις στην επιφάνεια αναδεικνύοντας τη βαθειά σημασία τους!

 

Τέλος θα επιχειρίσω μια δεύτερη ανάγνωση των κειμένων. Φυσικά κανένας δεν αυτοκτονεί επειδή χώρισε από το σύντροφό του, ουτε τρελλαίνεται. Συνήθως. Εδώ υπάρχει το μαργαριτάρι που βρίσκεται κρυμμένο μέσα στο όστρακο. Η κατάληξη των ηρώων δείχνει μια διαταραγμένη ψυχοσύνθεση την οποία βγάζει στη επιφάνεια η απόρριψη. Κι εδώ βρίσκεται επίσης το ερώτημα που βγαίνει από την συγγραφική πένα. Η αγάπη θεραπεύει ή η θεραπεία σε καθιστά ικανό και ώριμο να βιώσεις την αγάπη; Η Λένα Κιτσοπούλου δίνει την απάντηση κρυμμένη κάτω απ΄το χαλί...

 

Ο ήρωας κρεμιέται απ' το μπαλκόνι θέλοντας να αυτοπροσδιοριστεί απ' έξω κι όχι από μέσα του.

Και το απ' έξω είναι πάντα μια πλαστή ταυτότητα.

 

 

Ευχαριστούμε την αναγνώστρια Λένα Σάββα για το κείμενο της

~Κριτική της παράστασης Ο Καραφλομπέκατσος και η Σπυριδούλα στο θέατρο Σταθμός~