Ο Καναδάς είναι ένα συναίσθημα που δε μοιάζει με καλοκαίρι σε ελληνικό νησί

- στο θέατρο Μπιπ -

Βρεθήκαμε στο ζεστό και φιλόξενο θέατρο Μπιπ στην Κυψέλη. Ένα θέατρο ιδιαίτερο και διαφορετικό... Μπαίνεις στο "φουαγιέ" του θεάτρου και νομίζεις ότι βρίσκεσαι σε ένα μικρό μπαρ, ένα μπαράκι με μια cosy αίσθηση...

 

(φωτογραφία από τη facebook σελίδα του θεάτρου) 

 

Παρακολουθήσαμε την παράσταση "Ο Καναδάς είναι ένα συναίσθημα που δε μοιάζει με καλοκαίρι σε ελληνικό νησί". Ιδιαίτερος τίτλος, διαφορετικός σκεφτήκαμε όταν τον αντικρίσαμε. "Τι να θέλει να πει ο ποιητής;" σκεφτήκαμε. Και πέσαμε μέσα... Τι να θέλει να πει ο ποιητής; Πρόκειται για μία παράσταση που αγγίζει τα όρια της ποίησης. Όχι όμως με την έννοια του ποιητικού λόγου. Αλλά με την έννοια της "ποιητικής" ροής των κειμένων και των σκηνών, της "ποιητικής" αφήγησης, των "ποιητικών" εικόνων που σου δημιουργεί, της "ποιητικής" διάθεσης... σαν να έχει ξεπηδήσει μέσα από ένα ποίημα. Κι έχει ξεπηδήσει μέσα από ένα ποίημα. Και όχι μόνο... Η παράσταση εμπνέεται από ένα διήγημα της Άλις Μονρό, ένα ποίημα του Γουίλιαμ Γουόρντσγουορθ, ένα τραγούδι των Μπητλς, ένα σκίτσο του Πικάσο.

 

 

Παρακολουθούμε τη ζωή ενός νεαρού ζευγαριού, του Τζιμ και της Μισέλ, που προσπαθεί να τα βγάλει πέρα σε μια λασπωμένη φάρμα στην εξοχή του Καναδά και της πιο μορφωμένης ώριμης γειτόνισσάς τους, την κυρία Τζέημς, που έχασε πρόσφατα τον σύζυγό της κι επιστρέφει από ένα παρηγορητικό ταξίδι στην Ελλάδα. Μαζί της φέρνει μια πέτρα από την Ελλάδα για να τη δώσει στη Μισέλ και να της χαρίσει ένα κομμάτι της ελληνικής γης. Μια πέτρα που "κουβαλάει" τόσους συμβολισμούς και νοήματα: το δέσιμο, τη φιλία, τη μοναξιά, την απώλεια, την απελευθέρωση...

Η πέτρα αλλάζει χέρια και "μεταφέρει" στον νέο κάτοχό της τα πάντα που τη συνοδεύουν: το δέσιμο και η φιλία της κυρίας Τζέημς προς τη Μισέλ γίνεται άξαφνα δέσιμο και φιλία της Μισέλ προς την κυρία Τζέημς, η απώλεια που νιώθει η κυρία Τζέημς μεταφέρεται στη Μισέλ και νιώθει χαμένη με τη ζωή της, η μοναξιά της κυρίας Τζέημς γίνεται μοναξιά της Μισέλ κι ένα αίσθημα απόγνωσης προς τον Τζιμ την κατακλύζει, το παρηγορητικό ταξίδι της κυρίας Τζέημς μεταμορφώνεται σε ένα ταξίδι της Μισέλ προς τη δική της ελευθερία... 

 

 

Με βασικό θέμα τη φιλία και τον έρωτα με πρωταρχικό δίλημμα την αναζήτηση της ελευθερίας ή της ευτυχίας, σε κάνει να αναρωτιέσαι: ...πόσο απέχει η ευτυχία από την ελευθερία; ...το ένα αποκλείει το άλλο ή μπορούν να συνυπάρξουν; ...πόσο μας καθορίζει ο έρωτας; ...ποιος έρωτας; ...πώς επιλέγουμε ανάμεσα στη φιλία, τον έρωτα, την ευτυχία και την ελευθερία; ...τι είναι αυτό που καθορίζει τα συναισθήματα και τις αποφάσεις της στιγμής; ...τι είναι αυτό που μας κάνει να φύγουμε και τι αυτό που μας επιτάσσει να γυρίσουμε; ...πότε κλείνουμε την πόρτα σε έναν άνθρωπο, σε μία φιλία, σε έναν έρωτα; ...και πότε και γιατί την ανοίγουμε; 

 

 

Δεν θα ξεχωρίσουμε κάποιον από τους ηθοποιούς, γιατί απλά ο καθένας τους ξεχώρισε στη σκηνή για τους δικούς του λόγους: Η Μαριλένα Γερμανού στο ρόλο της Μισέλ, ξεχώρισε για τη φυσικότητα στο παίξιμό της και την "απαλότητα" με την οποία αγκάλιασε το ρόλο της... Ο Τάσος Κορκός, δυναμικός και με ένταση στο ρόλο του, ξεχώρισε για την ερμηνεία του με την εκφραστικότητα και την "ευγλωττία" του προσώπου του... Η Μαριτίνα Πάσσαρη, με ρομαντική διάθεση στο ρόλο της κυρίας Τζέημς, ξεχώρισε για τον αφηγηματικό της λόγο, τόσο ρέων, τόσο γλυκός, τόσο πράος, τόσο ποιητικός.. 

 

 

Η σκηνοθεσία απλά υπέροχη! Πώς γίνεται μέσα σε μια μικρή σκηνή να δημιουργείς εικόνες στο θεατή από δύο διαφορετικά σπίτια, ένα στάβλο, το δρόμο, το δάσος...; Με απλά σκηνικά αντικείμενα, σωστή επιλογή τραγουδιών την κατάλληλη στιγμή και ατμοσφαιρικούς φωτισμούς όλα γίνονται τελικά... Όλες οι εικόνες ξετυλίγονται μπροστά στα μάτια σου, καθαρές, μεστές, απλές... και γεμίζουν τη σκηνή... και γεμίζουν και την ψυχή σου. Η παράσταση είναι μια σχεδόν κινηματογραφική αφήγηση, εναλλάσσεται σε χώρους και χρόνο αβίαστα, χωρίς κόπο, χωρίς θεατρινισμούς, χωρίς κενά, θα μπορούσε να είναι και μια ταινία που παρακολουθείς από τον καναπέ του σπιτιού σου. 

 

Το ελληνικό καλοκαίρι και η βροχή, η αγροτική ζωή και η ποίηση, οι λαϊκές μπαλάντες και η ποπ μουσική, η ανδρική σιγουριά και η γυναικεία αμφιβολία, η ωριμότητα και η νεανική ορμή δημιουργούν τον καμβά των συναισθημάτων.

Και των αισθήσεων... Μυρίζεις (τη βροχή), βλέπεις (το δάσος), ακούς (τα θροϊσματα των φύλλων), αγγίζεις (την πέτρα), γεύεσαι (τη ζωή των τριών ηρώων)...

Και τον εικόνων... Εικόνες, εικόνες, εικόνες... σου κατακλύζουν το μυαλό! Μια παράσταση... χίλιες εικόνες! Ποιητικές, κινηματογραφικές, παραμυθένιες εικόνες...Τελικά ποιο συναίσθημα είναι ο "Καναδάς" και ποιο το "καλοκαίρι σε ελληνικό νησί";

 

(Φωτογραφίες παράστασης: Άγγελος Παππάς)

Κριτική της παράστασης Ο Καναδάς είναι ένα συναίσθημα που δε μοιάζει με καλοκαίρι σε ελληνικό νησί στο θέατρο Μπιπ