Είδαμε την παράσταση «ΓΥΝΑΙΚΕΣ»

- Συγκινητική και δυνατή -

Παρακολουθήσαμε την παράσταση «ΓΥΝΑΙΚΕΣ» της Γαλάτειας Καζαντζάκη στο Θέατρο Βαφείο. Είναι η πρώτη φορά που η νουβέλα «Γυναίκες» (1933) της Γαλάτειας Καζαντζάκη μεταφέρεται στη θεατρική σκηνή. Η παράσταση, με τη μορφή "επιστολικού θεάτρου", μας ξεναγεί στη ζωή πέντε γυναικών - αδερφών, μέσα από επιστολές που ανταλλάσουν μεταξύ τους. 

Μια πολύ καλοδουλεμένη παράσταση, συγκινητική, γλυκιά και δυνατή σε ένα φιλόξενο και ζεστό θέατρο που σε φέρνει σε τόση αμεσότητα με τους ηθοποιούς, που νιώθεις ότι είσαι κι εσύ πραγματικό μέρος της. Οι επιστολές, μέσα από τη σκηνοθετική ματιά του Πέρη Μιχαηλίδη, παίρνουν τη μορφή ενός ζωντανού διαλόγου. Οι αδερφές, παρούσες και οι πέντε στη σκηνή, συνδιαλέγονται μεταξύ τους -μέσα από τα γράμματά τους- και καταθέτουν προσωπικές ιστορίες με συγκρούσεις, συμβιβασμούς, υπαρξιακές αγωνίες, οικονομική ανέχεια αλλά και επαναστατικότητα. 

 

 

Η σκιαγράφηση της γυναίκας από τη Γαλάτεια Καζαντζάκη και τα μηνύματα τα οποία περνάει, είναι διαχρονικά κι επίκαιρα. Δεν έχει σημασία αν είσαι άντρας ή γυναίκα: η παράσταση σε βάζει σε μια διαδικασία ενδοσκόπησης για τους στόχους μας στη ζωή, τις προτεραιότητες που θέτουμε, τι θεωρούμε σημαντικό, τις θυσίες που κάνουμε, πόση σημασία δίνουμε στο "τι θα πει ο κόσμος", ποιες αξίες μας καθοδηγούν στη ζωή... 

Η χρήση γλώσσας εποχής, σε συνδυασμό με την εξαίσια επιλογή σκηνικών αντικειμένων και κοστουμιών, τους ατμοσφαιρικούς φωτισμούς και τη μουσική επένδυση με το ακορντεόν επί σκηνής (Έλσα Στουρνάρα), σε μεταφέρουν με επιτυχία σε μια άλλη εποχή και σου δημιουργείται ένα τόσο έντονο συναίσθημα νοσταλγίας. Πώς γίνεται να νιώθεις νοσταλγία και να έχεις ένα γλυκόπικρο συναίσθημα για κάτι που δεν έχεις βιώσει; Γίνεται... αφού η παράσταση σε μεταφέρει τόσο ζωντανά σε αυτή την άλλη εποχή και στη ζωή αυτών των πέντε γυναικών, που είναι σαν να έχεις ζήσει κι εσύ τότε εκεί, μαζί τους, δίπλα τους, κοντά τους...

 

 

Παρακολουθούμε λοιπόν πέντε γυναίκες που αντιλαμβάνονται τόσο διαφορετικά η μία από την άλλη την έννοια της "ολοκλήρωσης" και το κυνήγι για την ευτυχία της κάθε μιάς περιλαμβάνει τόσο διαφορετικούς στόχους: γάμος, πολιτικά πιστεύω, κοινωνική καταξίωση, οικονομική ανεξαρτησία, υγεία, έρωτας... 

Η Δήμητρα Μπάσιου στο ρόλο της Άννας, της αδερφής που πάσχει από φυματίωση. Γλυκιά στο λόγο της και στις εκφράσεις της, σου περνάει μηνύματα για τη σημασία του έρωτα, τη βαρύτητα της υγείας και τη δύναμη της λαχτάρας. Μπορεί ο συναισθηματικός "θάνατος" και η απαξίωση να οδηγήσουν σε μια σειρά από άλλους θανάτους; Το θάνατο της ψυχής, το θάνατο της ελπίδας και της προσδοκίας, το φυσικό θάνατο;

Η Κατερίνα Σούλη, στο ρόλο της Φανής, της αδερφής που κυνηγάει την κοινωνική καταξίωση (δεν θα σας πούμε πώς...). Φυσική και πειστική, σου περνάει το μήνυμα ότι η επιδίωξη αυτή στιγματίζεται από "θυσίες" σε προσωπικό και οικογενειακό επίπεδο, σου δείχνει πώς είναι να "σκοτώνεσαι" και να "σκοτώνεις" ταυτόχρονα... Να "σκοτώνεσαι" ως ύπαρξη, ως γυναίκα, ως άνθρωπος και να "σκοτώνεις" αξίες, ιδανικά, οικογένεια... 

Η Βασιλική Σαραντοπούλου, στο ρόλο της Καίτης, της αδερφής που ψάχνει την οικονομική ευημερία. Δυναμική και άψογη στο παίξιμό της, σου περνάει μηνύματα για το κυνήγι του χρήματος, τις αποφάσεις και τις επιλογές στις οποίες αυτό οδηγεί. Πόσο καθαρή είναι η κρίση σε αυτό το κυνήγι; Πόσο ικανοποιημένος νιώθεις από τις επιλογές για την επίτευξη του στόχου αυτού; Αλλάζει κάτι αν ψάχνεις τα χρήματα για την προσωπική σου ευημερία ή για την ευημερία κάποιου άλλου; Ποια βαθύτερη ανάγκη καθοδηγεί τις κινήσεις και τις αποφάσεις;

Η Βιβή Τάγαρη στο ρόλο της Αίμης, στο ρόλο της αδερφής που αρνείται να παραμείνει σε έναν μη ικανοποιητικό γάμο. Ρομαντική κι αληθινή, μας περνάει το μήνυμα για τη δύναμη που όλοι έχουμε στα χέρια μας και την προσωπική επιλογή στην ευτυχία. "Γιατί επιμένω να χωρίσουμε; Μα απλούστατα γιατί δεν υπάρχει λόγος νάμαστε παντρεμένοι μια και δεν μας συνδέει τίποτα πια. Τίποτα από κείνα που εγώ τουλάχιστο ξακολουθώ να πιστεύω πως πρέπει να συνδέουν έναν άντρα και μια γυναίκα όταν αποφασίζουν να ζήσουν μαζί".

Η Δώρα Χάγιου στο ρόλο της Νίνας, της επαναστάτριας αδερφής και της γυναίκας που δεν υποτάσσεται. Μια ήρεμη δύναμη καθ' όλη τη διάρκεια της παράστασης, σου περνάει ένα τελείως διαφορετικό μήνυμα από όλες τις υπόλοιπες γυναίκες του έργου: αυτό της σημασίας του να πιστεύεις και να προσπαθείς για κάτι που θεωρείς ότι θα βοηθήσει τους πάντες και όχι μόνο τον ευατό σου. 

 

 

Η ολοκλήρωση και η ευτυχία είναι προσωπική επιλογή... Μέχρι που είμαστε διατεθιμένοι να φτάσουμε; Αξίζει; 

 

Μην την χάσετε!

Κριτική της παράστασης Γυναίκες στο θέατρο Βαφείο