Για την παράσταση "Γρανάδα" στο Από Μηχανής θέατρο

- Γράφει η Λένα Σάββα -

 

Η παράσταση ΓΡΑΝΑΔΑ -από τις καλύτερες παραστάσεις που είδα φέτος- διαδραματίζεται σε 4 επίπεδα.

 

Το πρώτο επίπεδο είναι η ζωή μιας οικογένειας, οι συγκρούσεις, τα μυστικά που δεν επιτρέπονται να λέγονται, το πένθος της απώλειας και η στάση τους απέναντι στους δύο βασικούς πόλους της ζωής, το θάνατο και τον έρωτα.

 

Το δεύτερο επίπεδο είναι η ιστορία της Ιωάννας της Καστίλλης, ''της τρελλής'' και ο αγώνας της με την κατάθλιψη και τη ζήλεια για τον άπιστο σύζυγό της Φίλιππο τον Ωραίο. Ο έρωτας της την οδήγησε για 46 χρόνια μετά το θάνατό του σε απομόνωση βουλιαγμένη στη θλίψη της. Την ιστορία αφηγείται ο εδώ και 8 χρόνια πεθαμένος σύζυγος και πατέρας της οικογένειας.

 

Το τρίτο επίπεδο που φαίνεται σε βίντεο με την παραμυθένια Λυδία Φωτοπούλου στο ρόλο της Ιωάννας της τρελλής, είναι ένα ποιητικό κείμενο για το Bing Bang, τη γέννηση των αστεριών, την πορεία τους και το θάνατό τους ή τη μετατροπή τους σε σούπερ Νόβα.

''Οσο κι αν φαίνεται ποιητικό,είμαστε όντως φτιαγμένοι από αστερόσκονη και η ζωή μας οφείλεται στο θάνατο κάποιου άστρου''.

 

Το τέταρτο επίπεδο αναφέρεται στον έρωτα, την αιώνια έλξη ανάμεσα σε δύο ανθρώπους που τους εκτοξεύει στ' άστρα.

''Ημουν σίγουρος ότι κάποια στιγμή θα σε συναντούσα. Και θα μας κοβόταν και των δύο η ανάσα''. 

''Θέλω να φωνάξω τ' όνομά σου αγάπη τόσο δυνατά, που να τ' ακούσουν τα αποδημητικά πουλιά και να γυρίσουν πίσω.

Να το φωνάξω τόσο δυνατά που να μην τρέξει πια κανένα δάκρυ.

Κανένας φόβος σα γροθιά, καρδιά να μη χτυπήσει.

Καμμιά σκέψη σκοτεινή, μυαλό μη βασανίσει''.

 

 

Η σκηνοθεσία του Καλαβριανού μ' ένα μαγικό τρόπο έδεσε αυτά τα κομμάτια μεταξύ τους σαν να ήταν ένα, συμπαγή κι αδιαίρετα με μιά δικιά τους ροή έξω από κανόνες και λογικές.

Τα υπέροχα σκηνικά ένοιωθα να με κρατάνε στη γη και ταυτόχρονα να μου δείχνουν τ' αστέρια. Εκεί που γράφονται οι μικρές ιστορίες των ανθρώπων και οι μεγάλοι έρωτες.

Οι ερμηνείες δεμένες αδιάσπαστα με τα σκηνικά, τα φώτα, τη μουσική και την παραμυθένια φιγούρα στο βίντεο, άγγιξαν τις διαστάσεις μιας ποιητικής απαγγελίας.

 

 

Μαγεμένη και συνεπαρμένη καθώς ήμουν, έπεσα μέσα σ' ένα μικρό κενό στο πίσω μέρος του μυαλού του συγγραφέα που δεν δόθηκε ξεκάθαρα αλλά διαχύθηκε σαν αστερόσκονη σ' όλη την παράσταση. Την αιώνια δύναμη κι εξουσία του έρωτα που υπερβαίνει το θάνατο τον πόνο την ίδια τη ζωή. Ένα κύτταρο είπε ΝΑΙ σ' ένα άλλο κύτταρο. Αυτό το ΝΑΙ που ειπώθηκε από έρωτα, κίνησε ολόκληρο το Σύμπαν με τα αστέρια και τους γαλαξίες του.

Κι αφού είμαστε φτιαγμένοι από αστερόσκονη πολύ ταιριαστά είπε ο ποιητής... Έρωτας είναι ο ασπασμός των Αγγέλων προς τ' άστρα...

 

Ευχαριστούμε την αναγνώστρια Λένα Σάββα για το κείμενο της

Κριτική της παράστασης Γρανάδα στο Από Μηχανής θέατρο