Για την παράσταση "Φαινόμενο Ρασομόν" στο θέατρο Radar

- Γράφει η Λένα Σάββα -

Μεσαίωνας και η ατμόσφαιρα της παράστασης είναι τόσο δυνατή που βάζει εκείνη τους όρους της από θέση ισχύος. Σε παίρνει μέσα της, σε ρουφάει σε κάνει συμμέτοχο, δεν σου επιτρέπει να είσαι θεατής.

Μεσαίωνας και η μαγεία με τη σκληρότητα και τη βία πάνε χέρι - χέρι ψηλαφώντας σαν τυφλοί στην αναζήτηση της αλήθειας.

 

 

Εδώ έχουμε μιά ιστορία, ένα φόνο και τέσσερις διαφορετικές εκδοχές.

Εδώ έχουμε ένα πλάνο με τους τρεις αφηγητές των ιστοριών... κι ένα πλάνο όπου εκτυλίσσονται αυτές οι διαφορετικές ιστορίες - εκδοχές.

Ο φωτισμός σαν ιππότης ευγενικός του μεσαίωνα, σε οδηγεί από πλάνο σε πλάνο.

 

 

Ποιά είναι όμως η αλήθεια;

Η βασίλισσα Αλήθεια, η αρχή μεγάλης αρετής;

 

 

Kάποτε ζούσε μια κόρη που την έλεγαν Αλήθεια κι ήταν γυμνή. Όταν μια μέρα αποφάσισαν οι άνθρωποι να την ντύσουν και της έφεραν τα πιο όμορφα ρούχα, εκείνη αρνήθηκε γιατί προτιμούσε να είναι γυμνή. Οι άνθρωποι για να την τιμωρήσουν για την ανυπακοή της, την παράτησαν στην πύλη Ρασομόν να τη φάει ο Δράκος [Μεσαίωνας].

Ομως ο Δράκος μόλις αντίκρισε την αλήθεια γυμνή την ερωτεύτηκε. Από τότε όποιος πάει να την ντύσει και να τη στολίσει, τον τρώει ζωντανό [εξέλιξη της ανθρωπότητας - ευχή].

 

 

Το φαινόμενο Ρασομόν είναι μια εξαιρετική παράσταση. Οι ερμηνείες συγκλονιστικές στην απλότητά τους και η σκηνοθεσία το ίδιο απλή, αλλά δυνατή. Πολύ όμορφα πρόσωπα μέσα στην ευαλωτότητα ή την σκλήρότητά τους.

Το φαινόμενο Ρασομόν θα μπορούσε να είναι επίσης σεμινάριο αυτογνωσίας με βάση τα αρχέτυπα. Σε γυρίζει στο σπίτι σου μαγεμένο, αλλά και προβληματισμένο...

Ποιά η δική μου σχέση με την Αλήθεια;

 

Ευχαριστούμε την αναγνώστρια Λένα Σάββα για το κείμενο της

Κριτική της παράστασης Φαινόμενο Ρασομόν στο θέατρο Radar