Είδαμε την παράσταση Jesus Christ Superstar στο θέατρο Ακροπόλ

- ένα μοναδικό υπερθέαμα! -

Η αξεπέραστη και, πολυβραβευμένη ροκ όπερα Jesus Christ Superstar, σε μουσική του Andrew Lloyd Webber και στίχους του Tim Rice, έκανε πρεμιέρα στο θέατρο Ακροπόλ στις 9 Φεβρουαρίου. Ένα φαντασμαγορικό υπερθέαμα, σε σκηνοθεσία και απόδοση στα ελληνικά από τη Θέμιδα Μαρσέλλου, με 30 ηθοποιούς, τραγουδιστές - χορευτές επί σκηνής και 10μελή ζωντανή ορχήστρα.

Το κλασικό αυτό μιούζικαλ, γραμμένο το 1970, πρωτο-ανέβηκε στο Broadway το 1971, έρχεται -επικαιροποιημένο και επίκαιρο- στην Αθήνα του σήμερα να μιλήσει στην καρδιά μας για την τελευταία εβδομάδα της ζωής του Χριστού πάνω στη γη και να μας θυμίσει την αληθινή αγάπη, τη γνήσια συγκίνηση, τη βαθιά χαρά και την αλήθεια μέσα από τα υπέροχα τραγούδια του Andrew Lloyd Webber και το πάντα επίκαιρο κείμενο του Tim Rice. Πρόκειται για ένα μιούζικαλ το οποίο διατρέχεται εξ ολοκλήρου από τραγούδια, χωρίς ομιλούμενους διαλόγους και είναι ένα έργο - σταθμός, ένα έργο - θρύλος στην ιστορία του θεάματος παγκοσμίως.

 

 

Είναι πολύ δύσκολο να περιγράψουμε με λόγια αυτή την παράσταση, γιατί δεν είναι μόνο μία παράσταση... είναι μία ΕΜΠΕΙΡΙΑ... μία εμπειρία αισθήσεων και συναισθημάτων, που προκαλεί η επιβλητική μουσική του Andrew Lloyd Webber. Θα βάλουμε τα δυνατά μας! 

 

Παρακολουθήσαμε ένα οπτικο-ακουστικό υπερθέαμα, εφάμιλλο διεθνών παραγωγών!

(Αυτή ακριβώς τη φρασεολογία έχουμε χρησιμοποιήσει άλλη μια φορά φέτος -για την παράσταση Sweeney Todd που παίχτηκε το καλοκαίρι- το οποίο μας κάνει να διαπιστώνουμε τη δυναμική των ελληνικών παραγωγών, που συχνά αγγίζουν τα διεθνή πρότυπα!)

 

 

Όλα ξεκινούν, λοιπόν, από την εξαιρετική απόδοση των στίχων στα ελληνικά και τη σκηνοθετική προσέγγιση της Θέμιδας Μαρσέλλου, η οποία μεταφέρει την παράσταση -με εύστοχες και εφυιείς αλληγορίες (που δεν θα σας αποκαλύψουμε!)- πολύ πετυχημένα και ακέραια στη σύγχρονη εποχή. Σημαντικοί παράγοντες σε αυτό, τα ρεαλιστικά σκηνικά της Μαίρης Τσαγκάρη που δημιουργούν την ατμόσφαιρα μιας γειτονιάς στη σημερινή Αθήνα, μιας γειτονιάς με γκράφιτι και συνθήματα στους τοίχους (τα Εξάρχεια όπως μας αποκαλύπτει το πρόγραμμα της παράστασης), καθώς και τα κοστούμια - ρούχα του σήμερα, με τα οποία η Παναγιώτα Κοκκορού επέλεξε να ντύσει το θίασο. 

Οι χορογραφίες της Άννας Αθανασιάδη είναι δυναμικές, υπέροχα εκτελεσμένες και απόλυτα εναρμονισμένες με τη μουσική και το νόημα των στίχων. Οι φωτισμοί της Μελίνας Μάσχα είναι αν μη τι άλλω επιβλητικοί, ατμοσφαιρικοί και συνεισφέρουν έντονα και δυνατά στα συναισθήματα της κάθε σκηνής, ενώ το σχεδιασμό των video από τον Κάρολο Πορφύρη θα τον χαρακτηρίζαμε εύστοχο και αφοπλιστικά ειλικρινή. Η ορχήστρα, υπό τη διεύθυνση του Ηλία Καλούδη, δίνει την ένταση, τον παλμό και την πυγμή καθ' όλη τη διάρκεια της παράστασης. Σε όλα αυτά συνεισφέρει σαφέστατα και σημαντικά και η επιλογή του χώρου του Ακροπόλ, που μπορεί να υποστηρίξει τέτοιους φωτισμούς, σκηνικά, εφέ, dolby surround ηχητική και τη σκηνική διάρθρωση των 30 ηθοποιών και χορευτών.

 

 

Μία συνολικά εμπνευσμένη παράσταση, μπράβο!

 

'Οσο για τους δύο κύριους ρόλους: 

Ο Αιμιλιανός Σταματάκης στο ρόλο του Χριστού. Είναι η πρώτη φορά που βλέπουμε τον Αιμιλιανό Σταματάκη και πραγματικά μας εντυπωσίασε! Άψογος φωνητικά και υποκριτικά, ανταποκρίνεται μοναδικά και υπέροχα στο ρόλο του Χριστού. Σκέφτομαι: τι κρίμα που δεν έχουμε δει τις άλλες παραστάσεις που έχει παίξει... Αλλά από εδώ και πέρα, θα τον ακολουθούμε! 

Ο Ησαΐας Ματιάμπα στο ρόλο του Ιούδα. Για μια ακόμη φορά, μας άφησε άφωνους! Τόσο με τη φωνητική όσο και με την ερμηνευτική του απόδοση. Ο Ησαΐας Ματιάμπα ερμηνεύει πάντα με πάθος, σθένος και δύναμη, και για μια ακόμη φορά.. έσκισε!

 

 

Μία παράσταση με ένα εξαιρετικό συνολικά casting, με όλους να είναι φωνητικά, ερμηνευτικά και υποκριτικά άψογοι. Πολυφωνικά και απαιτητικά τραγούδια, σε συνδυασμό με πολλές και απαιτητικές χορογραφίες, όλα διεκπεραιωμένα στην εντέλεια από μια ομάδα νέων ηθοποιών με αστείρευτη ενέργεια, ένταση και πάθος. Απολαύσαμε την νεολαία σε όλο της το μεγαλείο!

 

 

 

Αν μας ζητούσατε να ξεχωρίσουμε κάποιες σκηνές, θα ήταν οι εξής:

Η σκηνή του Ηρώδη: ένας τηλεοπτικός Ηρώδης που δικάζει, κρίνει, αλλά και κινεί τα νήματα της κοινής γνώμης. Σκηνή με μοναδική έμπνευση, σε βάζει σε σκέψεις για το δικαστικό σύστημα της τότε εποχής στην οποία αναφέρεται το έργο, αλλά και αλληγορικά για τη δύναμη που έχουν και την επιρροή που ασκούν τα μέσα σήμερα. 

 

 

Η σκηνή του μαστιγώματος: ο Πιλάτος μαστιγώνει το Χριστό 39 φορές και βλέπουμε 39 πληγές της σύγχονης κοινωνίας να ξεδιπλώνονται μπροστά μας. Μια σκηνή - γροθιά, μια σκηνή που σου προκαλεί σφίξιμο στο στομάχι και δεν μπορεί να αφήσει ασυγκίνητο.

 

 

Η σκηνή της σταύρωσης: επιβλητική, κατανυκτική, αισθαντική. 

 

 

Τροφή προς σκέψη κι ενδοσκόπηση τα μηνύματα που μας αφήνει η ιστορία και τις αξίες που εύστοχα προάγει: αγάπη, ανεκτικότητα, επιείκια, ελπίδα, αυτοθυσία, όχι στο "πούλημα" των ονείρων μας, όχι στη βία, όχι στο φανατισμό. Και μην ξεχνάμε... Ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθο βαλέτω...

 

Όπως είπαμε και στον Αιμιλιανό: "Είναι από τις καλύτερες παραστάσεις που έχουμε παρακολουθήσει τα τελευταία χρόνια!"

 

Εις το επανιδείν!

Κριτική της παράστασης Jesus Christ Superstar στο θέατρο Ακροπόλ