Παράταση για την παράσταση «Άρης»

- στον τεχνοχώρο Cartel -

 

«Άρης» της Σοφίας Αδαμίδου

σε σκηνοθεσία Βασίλη Μπισμπίκη

με τον Τάσο Σωτηράκη

 

 

Έξι μήνες παραστάσεων, 80 παραστάσεις, περισσότεροι από 7.000 θεατές

και αμείωτο το ενδιαφέρον του κοινού.

 

Η μεγάλη επιτυχία του «Άρη» της Σοφίας Αδαμίδου, σε σκηνοθεσία Βασίλη Μπισμπίκη, με τον Τάσο Σωτηράκη, που παίζεται στον Τεχνοχώρο Cartel, θα συνεχίσει και μετά το Πάσχα, τις παραστάσεις του, από τις 13 Απριλίου, μέχρι τις 13 Μαΐου, κάθε Παρασκευή, Σάββατο, Κυριακή, στις 9 μμ.

 

«Μα εκείνος ζει απέθαντος

μες στις καρδιές των φίλων

των φίλων και αλύτρωτων»...

 

Το έργο «Άρης» βασίζεται στη ζωή και τους αγώνες του πρωτοκαπετάνιου του ΕΛΑΣ, του  Άρη Βελουχιώτη, που ταυτίστηκε με τον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα ενάντια στη γερμανοϊταλική κατοχή.

Ο Άρης, το «ΠΑΙΔΙ της Λιάκουρας, σπαθί του Γερανοβουνιού κι αητός της Γκιώνας», αυτός που δεν «ήξερε μαθές από χαρτιά και μπερδεμένα λόγια», αυτός που «με το σπαθί του γύρναγε του κόσμου τις σελίδες και διάβαζε ολόισια την καρδιά χωρίς πολλά τερτίπια μ' ένα ΝΑΙ, μ' ένα ΟΧΙ», χρόνια φυλαγμένος στις καρδιές μας, στη σκέψη και στις συζητήσεις μας, «έρχεται» μ' ένα φανάρι αναμμένο, καλεσμένος μιας ανάγκης. Της ανάγκης του «θέλω», της ανάγκης του «μπορώ», της ανάγκης του «εμείς».

«Κρατώντας στα χέρια του» -σημειώνει η Σοφία Αδαμίδου- «το φανάρι εκείνο που κάποτε έδειχνε το σημείο συνάντησης όταν τα αγωνιζόμενα τμήματα είχαν αποκοπεί. Το φανάρι αυτό δεν έσβησε ποτέ. Άλλοι το βλέπουν κι άλλοι όχι. Την αλήθεια ο καθένας τη χρησιμοποιεί από τη δική του σκοπιά. Εκείνη όμως δεν αλλάζει θέση. Ο χρόνος τη δικαιώνει. Γιατί «η αλήθεια, είναι βόλι» και πρέπει να την πούμε. Η τελευταία πράξη παίχτηκε εκεί, στου Βοϊδερού το ποτάμι, όπου δεν ακούγονται οι φωνές των σμπίρων, αλλά οι φωνές των ανταρτών και του Αρη, που περνούν το ποτάμι της Ιστορίας... Κι εμείς, ακουμπώντας στο αλφαβητάρι της ψυχής της ιστορίας μας, της ψυχής των αγώνων του λαού μας, μπορούμε να χαράξουμε στην καρδιά του μέλλοντος κόσμου, τα όνειρα των μορφών της ιστορίας μας και συλλαβίζοντας από το Α ως το Ω τη δύναμη της πίστης, της ελπίδας και της ομορφιάς να κερδίζουμε σε γνώση και σε οράματα». 

«Ερευνώντας, μελετώντας, σκάβοντας όλο και πιο βαθειά για να ανακαλύψω περισσότερα για τον Άρη Βελουχιώτη» σημειώνει ο Τάσος Σωτηράκης, «ερχόμουν πιο κοντά του. Πιό κοντά στις ρίζες της κοινωνικής και πολιτικής μας συνέχειας. Στις ρίζες εκείνες που ποτίζονταν για να μπορέσουμε εμείς αργότερα να τις ποτίζουμε μόνοι μας, και για να τις προσφέρουμε στους επόμενους και τους επόμενους. Χωρίς την κοινωνική παιδεία της οικογένειας οι ρίζες αυτές είναι εύκολο να σπάσουν. Για μένα αυτές οι ρίζες ξεκινάνε από τότε που δεν καταλάβαινα, αλλά σύντομα τις είδα, τόσο βαθιές, να με κρατάνε δυνατά και στέρεα στο ύψος που κάποιοι με τους αγώνες και το παράδειγμά τους, άφησαν παρακαταθήκη, στους νεότερους εξυξώνοντας την κοινωνική μας συνείδηση».