Είδαμε την παράσταση "4 λεπτά και 12 δευτερόλεπτα"

- Αγγίζοντας ένα επίκαιρο θέμα -

Είδαμε την παράσταση "4 λεπτά και 12 δευτερόλεπτα" στο θέατρο Olvio και σας παρουσιάζουμε την κριτική μας. 

Πώς, στ' αλήθεια, ένα βίντεο τεσσάρων λεπτών και δώδεκα δευτερολέπτων μπορεί να καταστρέψει τη ζωή δύο οικογενειών; Σ' έναν κόσμο όπου η ψηφιακή εικόνα και ο κίνδυνος έκθεσής μας σε ένα άγνωστο “κοινό” είναι δίπλα μας κάθε -προσωπική ή μη- στιγμή που ζούμε, ο συγγραφέας εστιάζει σε ένα προκλητικό και επίκαιρο θέμα ρίχνοντας φως στις ύπουλες εκπλήξεις που προσφέρει η νέα τεχνολογία.

 

Όταν ανέβει κάτι εκεί... μένει για πάντα

 

Μία εξαιρετική παράσταση!

 

Το κείμενο του Τζέιμς Φριτς είναι πραγματικά συγκλονιστικό. Αγγίζει με στοχευμένο τρόπο το θέμα της έκθεσης της ιδιωτικής ζωής στα διαδικτυακά μέσα και το πώς αυτή η έκθεση δύναται σε πολλές περιπτώσεις να ανατρέψει τη ζωή μας -αλλά και τη ζωή πολλών άλλων γύρω μας!- με την απόλυτη και χωρίς όρια παραβίαση της ιδιωτικότητας. Μας υπενθυμίζει ότι δεν αρκεί να είμαστε απλά "προσεκτικοί" με την τεχνολογία, αλλά και ότι χρειάζεται να "εκπαιδεύουμε" τους γύρω μας σχετικά με την ορθή χρήση των μέσων κοινωνικής δικτύωσης και όχι μόνο. Να τους αποτρέψουμε -όσο αυτό είναι εφικτό- από την πιθανότητα να πέσουν θύματα, την πιθανότητα να εκτεθούν ανεπανόρθωτα ή μη, την πιθανότητα να πονέσουν οι ίδιοι αλλά και άλλους, την πιθανότητα να στιγματίσουν και να στιγματιστούν... Ένα κείμενο γεμάτο ανατροπές, που μας κράτησε αμείωτο το ενδιαφέρον καθ' όλη τη διάρκεια της παράστασης. 

Σκηνικά δεν υπάρχουν ούτε ιδιαίτερα "ευφάνταστη" εναλλαγή στις σκηνές, αλλά δεν είναι ενοχλητικό. Οι ηθοποιοί είναι σωστά στημένοι πάνω στη σκηνή, σκηνοθετημένοι άψογα, αποδίδουν με ακρίβεια και πειστικότητα τους 4 χαρακτήρες του έργου. Όλα δένουν αρμονικά: σενάριο και σκηνοθεσία, σε συνοχή με τη μουσική και τους φωτισμούς.

Οι ερμηνείες και των τεσσάρων ηθοποιών μας καθήλωσαν, φυσικοί όλοι στο παίξιμό τους, χωρίς να υπερπαίζουν ούτε να "φλυαρούν" πάνω στη σκηνή. Για ποιόν να πρωτομιλήσουμε...

Ο πατέρας του Τζακ, Χρήστος Σαπουντζής, καταφέρνει να σε πείσει από την πρώτη στιγμή για το τι υποτίθεται ότι έχει συμβεί, με αποτέλεσμα οι ανατροπές να έρχονται και να σε "χτυπούν" εκεί που δεν το περιμένεις, να σε "χαστουκίζουν".

Η μάνα, Μαργαρίτα Βαρλάμου, δείχνει με πειστικό τρόπο την απελπισία της μάνας, της μάνας που ανακαλύπτει ξαφνικά ότι δεν γνωρίζει το παιδί της, το χαρακτήρα του και τις συμπεριφορές του. Σε κάνει να αναρωτιέσαι: αν ήταν δικός μου γιος ο Τζακ τι θα έκανα;

Η Ιουλία Γεωργίου, ισορροπούσε σαν ακροβάτης στο παίξιμό της και μετακινούνταν μεταξύ έντασης -ακριβώς όπου και όσο χρειαζόταν- και φαινομενικής ηρεμίας, χωρίς υπερβολές.

Τέλος, ο Νικόλας Φουρτζής, στον ρόλο του Νικ -του φίλου του Τζακ- καταφέρνει να αποδώσει με πειστικότητα την ευαισθησία που χαρακτηρίζει τον ήρωα που υποδύεται. Αποδίδει με απόλυτα φυσικό τρόπο όλες τις πτυχές του Νικ, τον έρωτά του για την νεαρή κοπέλα, τη σεμνότητα και τη σεβαστικότητα του χαρακτήρα του, την τιμιότητα και ταυτόχρονα ταπεινότητα με την οποία αντιμετωπίζει την όλη κατάσταση.

Δεν μπορούμε να ξεχωρίσουμε κάποιον, ήταν όλοι μοναδικοί στο ρόλο τους και αλληλο - συμπληρώνονταν, καταλήγοντας να μας παρουσιάσουν μια άρτια και εξαιρετική παράσταση. Μπράβο σε όλους!

Μην την χάσετε!